Wildiers, Frans

Uit NEVB Online
Versie door ADVN (overleg | bijdragen) op 10 jan 2019 om 18:31 (1 versie geïmporteerd)
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Ga naar: navigatie, zoeken

(Antwerpen 24 oktober 1905 – Antwerpen 3 oktober 1986). Zoon van Emiel Wildiers en broer van Max Wildiers.

Ging na zijn humaniorastudies aan het Onze-Lieve-Vrouwcollege te Antwerpen aan de Katholieke Universiteit Leuven rechten studeren (1925-1930). Wildiers nam er actief deel aan de studentenbeweging en was voorzitter van de Antwerpse afdeling van het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond en bestuurslid van het Dietsch Studentenverbond.

In 1930 werd hij aan de Balie te Antwerpen ingeschreven. Hij werd politiek actief in de Frontpartij van zijn woonplaats Schoten. Op 29 november 1933 stichtte hij met Maurits Lambreghts het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) in het arrondissement Antwerpen. De voorbereidende vergaderingen met VNV-leider Staf de Clercq vonden bij hem thuis plaats. In 1936 werd hij voor het Vlaamsch Nationaal Blok (VNB) verkozen in de Antwerpse provincieraad. Hij werd ondervoorzitter van de Raad en hield zich vooral bezig met taal- en culturele aangelegenheden, onderwijs en urbanisatie. In 1938 werd hij verkozen op een concentratielijst van het VNV en de Katholieke Vlaamsche Volkspartij te Schoten. Hij werd schepen van onderwijs. In 1939 kandideerde hij zonder succes op de VNB-Kamerlijst voor het arrondissement Antwerpen.

In 1940 werd Wildiers gemobiliseerd. Na zijn terugkeer uit Frankrijk werd hij waarnemend burgemeester van Schoten tot maart 1941. Toen verving hij Arseen Kennes als lid van de Bestendige Deputatie van de Antwerpse Provincieraad. In oktober 1942 volgde hij Jan Grauls op als gouverneur van de provincie Antwerpen. Hij vervulde ook tijdelijk deze functie in de provincie Brabant (1943). In het VNV was hij voorzitter van de commissie bestuurspolitiek waarin de hoge ambtenaren van de partij zitting hadden. De commissie gaf de periodiek Bestuurstijdingen uit. Zelf dankte Wildiers zijn ambtelijke carrière aan machtsgreep die het VNV in de openbare besturen met de steun van de bezetter kon doorvoeren. In de VNV-brochure De greep naar de macht schreef hij dat de bestuurlijke machthebbers diegenen moesten zijn met verantwoordelijkheidsgevoel en leidersgaven en niet de verkozenen van een wisselvallige partijmeerderheid.

In februari 1949 werd hij wegens collaboratie tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld en tot vijf jaar beroving van zijn burgerrechten.

Nadien speelde Wildiers een rol in de organisatie van het Vlaams Economisch Verbond (VEV). Als hoofdredacteur (1950-1963) en directeur (1951-1963) van de V.E.V.-Berichten deed hij zowel de kwaliteit als de kwantiteit van de kopij, en parallel hiermee de verkoop van advertentieruimte, gevoelig toenemen. Het blad liet met Wildiers ook een deel van zijn verzoenende en voorzichtig-terughoudende toon varen. In 1963 legde Wildiers mee de basis van de omvorming van het ledenblad van het VEV tot het Nederlandstalig algemeen economisch weekblad weekblad Tijd, dat in 1968 zou uitgroeien tot het dagblad De Financieel-Economische Tijd. Als directeur (1951-1963) en afgevaardigd-beheerder (1963-1971) van het VEV was hij twintig jaar lang een van de drijvende krachten van de VEV-werking. Hij werkte mee aan de versterking en hergroepering van het Verbond zelf, stond steeds aan de spits van de strijd voor de vernederlandsing van het bedrijfsleven en pleitte voor de gelijkberechtiging van de Vlaamse economie en het respect van de Nederlandse taal binnen het Belgisch bestel.

Werken

Diverse artikels in V.E.V.-Berichten (1951-1971).

Auteur(s)

Bruno de Wever; Brigitte Henau