Liesenborghs, Maurits

Uit NEVB Online
Ga naar: navigatie, zoeken

(Ledeberg 7 juli 1889 – Sint-Gillis 9 januari 1946).

Was tijdens zijn humaniora aan het Gentse atheneum secretaris van de Vlaamsche Studentenbond. Daarna werkte Liesenborghs korte tijd als journalist bij het Gentse La Flandre libérale om vervolgens naar 's-Gravenhage te verhuizen en er mee te werken aan La Gazette de Hollande. Verder was hij er ook correspondent voor Het Laatste Nieuws, De Vlaamsche Gazet van Brussel, La Meeuse en Neptune.

In 1914 meldde Liesenborghs zich als oorlogsvrijwilliger; hij behaalde de graad van adjudant. Na de Eerste Wereldoorlog hernam hij zijn journalistieke loopbaan als redacteur bij Het Laatste Nieuws (1919-1926). Hij werd tevens de Brusselse correspondent van De Nieuwe Rotterdamsche Courant (vanaf 1920) en het Deense blad Berlingske Tidende (vanaf 1927). In Brussel was hij voorzitter van de buitenlandse journalistenbond (1931-1933). In de jaren 1930 en 1940 werkte hij mee aan het blad Neerlandia en samen met Paul Valvekens stichtte hij binnen de Vlaamsche Wetenschappelijke Congressen een afzonderlijk congres over de dagbladwetenschap. Tussen 1935 en 1944 stond hij aan het hoofd van de redactie-Brussel binnen het Antwerpse dagblad De Dag. Hij schreef daarin onder de pseudoniemen van Verax en Climax Vlaams-nationalistische opiniestukken en verdedigde vanaf 1936 de door België gevoerde neutraliteitspolitiek.

Naast zijn journalistieke bedrijvigheid was Liesenborghs ook belangrijk als medestichter van verschillende culturele flamingantische groeperingen, zoals het Vlaamsch Verbond voor Brussel, het IJzerbedevaartcomité, de Vereniging voor Wetenschap, het Lodewijk de Raetcomité, het Verbond voor Heemkunde, het Verbond van Vlaamse Cultuurverenigingen Antwerpen en het Algemeen-Nederlands Verbond. Binnen deze laatste vereniging was hij 15 jaar lang secretaris van de afdeling Vlaanderen en voorzitter van de afdeling Brussel.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Liesenborghs actief als redacteur van De Dag. Hij beschouwde de bezetting als het begin van een sociale omwenteling en verdedigde de Nieuwe Orde. In augustus 1940 ondertekende hij de oproep van Staf de Clercq tot de oprichting van een Vlaamse Volksbeweging. Regelmatig kwam hij terug op het concept van een ruime Vlaamse volksbeweging en hij betreurde daarbij het gebrek aan eenheid binnen het 'Vlaamse volk'. In 1942 nam hij als algemeen voorzitter deel aan het Vlaamsch Wetenschappelijke Congres, georganiseerd in Gent. Op 28 september 1942 werd hij onder burgemeester Jan Grauls met steun van het Vlaamsch Nationaal Verbond schepen van kunst, cultuur en toerisme in het schepencollege van Groot-Brussel. Tot het einde pleitte Liesenborghs voor een radicale samenwerking met de bezetter, waarbij hij de positie van Vlaanderen als onderdeel van een groter Germaans geheel benadrukte.

Omwille van zijn collaboratie werd hij op 8 september 1944 in Vorst opgesloten; hij overleed tijdens zijn overbrenging naar de gevangenis in Sint-Gillis.

Werken

Artikelen in De Dag; Neerlandia; Nieuw Vlaanderen; 
Nederland door Vlaamsche ogen gezien, z.j.; 
'Dagbladwetenschap, dagbladkunde en heemkunde', in Inleiding tot de heemkunde, I, 1943, p. 35-44.

Literatuur

'M. Liesenborghs over "De volksverbonden taak van den Toneelspeler"', in Het Vlaamsche Land (26 februari 1941); 
'Een groote onbekende: De Pers. Een voordracht door den heer M.J. Liesenborghs voor het Vlaamsch Pleitgenootschap bij de Balie te Brussel', in De Dag (1 juni 1942); 
B. de Wever, Greep naar de macht. Vlaams- nationalisme en Nieuwe Orde. Het VNV 1933-1945, 1994.

Auteur(s)

Nico Wouters; Petra Gunst